পাখি

পাখি

সিদিনা মোৰ এনে লাগিল যেন চৰাইৰ দৰে মোৰো দুখন পাখি আছে৷ উৰি গৈ মই এঠাইত চকলেটেৰে ভৰা এখন পাহাৰ দেখিলোঁ৷ তাত আইচক্ৰিমৰ গছ আছে আৰু চাৰিওফালে ফুলেৰে আল্পনা আঁকি থোৱা আছে৷ উৰি উৰি গৈ থাকোঁতে এঠাইত দেখিলোঁ দুটা ল’ৰাৰ চুলিবোৰ ছোৱালীৰ নিচিনাকৈ দীঘল হৈ গৈছে৷ সিহঁত দুয়োটা শুই আছিল আৰু মই মনে মনে গৈ সিহঁতৰ চুলিত বেণী গাঁঠি দুয়োৰে বেণী দুডাল একেলগে গাঁঠি মাৰি উৰি আহিলোঁ৷ সিহঁত দুয়ো সাৰ পাই চুলিবোৰ গাঁঠি লাগি থকা দেখি নিজে খুলিব নোৱাৰি এটা ল’ৰাৰ ঘৰলৈ গ’ল৷ মোৰ এনে লাগিল যেন ভূমিকম্পহে আহিছে! কিন্তু অলপ পাছত উমান পালোঁ যে সেয়া ভূমিকম্প নাছিল, মোৰ মায়েহে মোক টোপনিৰ পৰা জগাই আছিল৷

ইছ্! মোৰ সপোনটো সঁচা হোৱাহেঁতেন!

=======-=

বৰ্ণিত বৰতামুলী
ক্লাচ III B
ছালৱান পাব্লিক স্কুল, দিল্লী

এনিশাৰ ডায়েৰী

এনিশাৰ ডায়েৰী

মা-দেউতাই দিয়া মতে মোৰ নাম এনিশা । অৱশ্যে লগৰবোৰে মাতোতে বা মই নিজেও ‘শ’ টোৰ উচ্চাৰণ ‘চ’ বুলিহে কৰো । এনিশা বুলি উচ্চাৰণ কৰিলে নিজকে কিবা আউটডেটেদ যেন লাগে ! কিন্তু আমাৰ মায়ে মোক এনিশা বুলিয়েই মাতে । নামাতিবা বুলি ক’লে উদাহৰণ এটা দি কয়…অসমীয়াত উশাহ শব্দটো উচাহ বুলি ক’লে যেনেকৈ অৰ্থই সলনি হৈ যায় ; তেনেকৈ নিশা আৰু নিচাও দুটা সম্পূৰ্ণ বেলেগ অৰ্থ বুজোৱা শব্দ ।
বাৰু..যি নহওক…মই ক্লাছ নাইনত পঢ়ো । আজি মোৰ জন্মদিন আছিল । কিন্তু কালিৰে পৰা মন চন ভাল হৈ নথকাত জন্মদিন পাতিবলৈ মন নাছিল যদিও মা-দেউতাহঁতে একমাত্ৰ ছোৱালীৰ জন্মদিন বুলি নিজেই ওচৰ চুবুৰীয়া কেইজনমান আৰু লগৰ নন্দিনী, প্ৰিয়ংকা, নাটাশাহঁতক মতাত উপায় নাপায় সন্ধিয়া চেলিব্ৰেট কৰিব লগীয়া হ’ল । মনটো একেবাৰে ভাল লাগি থকা নাই । মাহঁতে যেন মোক বুজিবলৈ চেষ্টাই নকৰে । কালি ৰাতি ভাত খাই থাকোতে জন্মদিনত কি লাগিব বুলি পাপাই সোধাত মই স্মাৰ্ট ফোন এটা লাগিব বুলি কৈছিলো । কিনো এনে দামী বস্তুটো বিচাৰিছিলো বা নোহোৱা নোপজা কথা কৈছিলো ! আজিকালি দেখোন চবেই অনবৰত ফোনতেই ব্যস্ত থাকে । আনকি পাপাও । আৰু তেনেকুৱা ফোন এটা হ’লে ইণ্টাৰনেটত কিবা কিবি চাবলৈ বা নোট্চ, ফটো চটো লগৰ ইজনীয়ে সিজনীলৈ হোৱাট্চ এপত পঠিয়াবলৈ কিমান সুবিধা হয় ..তেওঁলোকে নাজানে নে’কি ! কিন্তু মায়ে মোক বহুত কিবা কিবি কথা শুনালে । মোবাইল ফোন, ইণ্টাৰনেট, ফেইচবুক, হোৱাট্চ এপৰ উপকাৰীতাতকৈ অপকাৰীতা বেছি বুলি কৈ বহুত ব’ৰিঙ লেকচাৰ দিলে, উপদেশ দিলে । মইও খঙতে মাক কিবা কিবি ক’লো…ঘৰতে সোমাই থাকি থাকি কিতাপ পঢ়ি পঢ়ি মান্ধাতা যুগৰ ভূত হৈ গৈছে বুলিও ক’লো । খঙতে মই ভাতো নাখালো কালি ৰাতি । মাক বেয়াকৈ কোৱা বাবে পিছত কিন্তু মোৰ বিৰাট দুখ লাগিছিল । মাক মই বিৰাট ভাল পাওঁ । মায়েও মোক খুব মৰম কৰে । কিন্তু কেতিয়াবা কিছুমান কথাত অলপ বেছি বেছি কৰে । ৰাতি শোৱাৰ সময়ত মা মোৰ ৰুমলৈ আহি মই ভাত নোখোৱা কাৰণে তেওঁও খোৱা নাই বুলি কথা পাতি মোৰ মনটো পাতলাবলৈ চেষ্টা কৰোতে অলপ বেয়া লাগিছিল যদিও বাহিৰত দেখুওৱা নাছিলো । কিন্তু বহুদেৰি পাছতো মই নমতা দেখি হুমুনিয়াহ এটা কাঢ়ি … “নালাগে দিয়া মাতিব মোৰ নিচিনা আউটডেটেদ মানুহক । মই ভালকৈ পি.জি. কৰিও বিয়াৰ পাছত তোমাৰ পাপাৰ দিগদাৰী হয় বুলি, তোমাৰ জন্মৰ পিছত তোমাক দিনটো কোনোবা আয়াৰ হাতত এৰি যাবলৈ বেয়া লাগি ঘৰতে সোমাই সোমাই কেতিয়া মান্ধাতা যুগৰ ভূত হৈ পৰিলো গমেই নাপালো” বুলি ৰুমটোৰ পৰা ওলাই গ’ল । সেই মুহূৰ্ত্তত মাক পিছফালৰ পৰা সাৱটি ‘ মা ..চৰী..প্লিজ মোক বেয়া নাপাবা..মই তোমাক খুব ভাল পাওঁ” বুলি ক’বলৈ বিৰাট মন গৈছিল । কিন্তু কিবা এটা সংকোচ নে জেদৰ কাৰণে জানো..একো ক’ব নোৱাৰিলো । ৰাতি ভালকৈ টোপনিও নাহিল মোৰ । শেহৰাতি অলপ ঠাণ্ডা পৰিছিল হবলা । ৰাতিপুৱা সাৰ পাই গাত থকা কাপোৰখন দেখি গম পাইছিলো..ৰাতি মায়েই সেইখন মোৰ গাত দি থৈ গৈছিল ছাগৈ । কাৰণ পাপাই এইবিলাক সৰু-সুৰা কথাত মন নিদিয়ে ।
স্কুল বন্ধ আছিল কাৰণে অলপ দেৰিকৈ উঠিছিলো । দিনত মা আৰু পাপা এবাৰ ওলাই গৈ মোলৈ কিবা কিবি অনাৰ লগতে বাৰ্থ ডে’ কে’ক আৰু কিবা কিবি খোৱা বস্তু আনিছিলগৈ । ৰাতিৰ ঘটনাটোৰ অনুতপ্ত হৈ আছিলো যদিও মাৰ লগত সহজ হ’ব পাৰ নাছিলো । তেওঁলোক দুয়ো বেলেগে বেলেগে গিফ্ট দিছিল.. । আলহীৰ সন্মুখত মাক অলপ বেছি ভাল পাওঁ বুলি কৈ মায়ে দিয়া গিফ্টটো আগতে লৈ কাণে কাণে মাক চৰী বুলি কওঁতে মায়ে মোৰ গালত চুমা এটা খাওঁতে মনটো পাতল পাতল লাগিছিল । এটা পেকেট দেখিয়েই সেইটোৰ ভিতৰত কিতাপ আছে বুলি গম পাইছিলো । আনটোত নিশ্চয় সিদিনা মই পচন্দ কৰি অহা ফ্ৰকটো । পাপা কিন্তু বিৰাট বুধিয়ক… ফোন কিনি দিলে মায়ে বেয়া পাব বুলি গম পাই এনভেলপ এটাত পইচা দি…তুমি যি লাগে কিনি ল’বা বুলি কৈছিল ।
অলপ সময় নন্দিনী, প্ৰিয়ংকা, নাটাশাহঁতৰ লগত ৰুমত আড্ডা দিছিলো । নন্দিনীয়ে বাৰে বাৰে তাই নতুনকৈ লোৱা স্মাৰ্ট ফোনটোৰ ফেচিলিটিবোৰ দেখাই জ্বলাবলৈ ট্ৰাই কৰি আছিল । সেইটো দেখি ৰাতিৰ কথাবোৰ মনত পৰি মনটো কিবা ভাল লগা নাছিল । প্ৰিয়ংকাৰ বাবেতো সেইবিলাক বস্তুৰ একো ভেলুৱেই নাই…পঢ়াক্কু জনী…কিমান যে কথা জানে নহয় তাই ।
নাটাশা আৰু মোৰ সমস্যা একেই । তাইৰো নামৰ পাছফালে ‘শ’ । আৰু পইচা থাকিলেও তাইকো স্মাৰ্ট ফোন কিনি নিদিয়ে…তাইতো নন্দিনীক কৈয়েই দিলে…তই এইদাল আমাক দেখাই জ্বলাই নাথাকিবি..ঘৰত স্মাৰ্ট শব্দটো ক’লেই থাপুচ-থুপুচ চৰিয়াব । ফোন শব্দটো মুখৰ পৰা বাহিৰ ওলাবলৈ নাপাবই । তাতে দাদাই এইবাৰ মেডিকেলত চিট পোৱাৰ পাছত মোৰ ওপৰত চবৰে তামাম দাদাগিৰী…ঘৰত চবৰে কমন ডায়লগ…এইজনী ইমান চঞ্চল.. লাইফত একো নহয় এইৰ…।
মাজতে মা আহি মোক মতাত ওলাই গৈ বাকী আলহীবোৰক মাত লগাই আহিছিলোগৈ । ক্লাছ নাইন পোৱাৰ পৰা সকলোৰে এটাই কথা..অহাবাৰ তোমাৰ ৰিজাল্টৰ পাৰ্টি খাবলৈহে আহিম দেই..ভালকৈ পঢ়িবা…।

1.0x0
নন্দিনীহঁতক খোৱাৰ টেবুললৈ মাতিবলৈ ৰুমত সোমাওঁতে সিহঁত গোটেইকেইজনীয়ে ফুচ ফুচকৈ কিবা এটা গোপন কথা পাতি জমাই আছিল । কি বুলি সোধাত ..হেঃ..বাদ দে একো নহয়.. পিছত ক’ম … বুলি কোৱাত খঙ উঠিছিলেই ..মোৰ কথা পাতি কিবা জমাই আছে বুলি । মোৰ মুড অফ হোৱা যেন দেখি নাটাশাই ক’লে…ঐ জান…নন্দিনী বোলে টিউচনলৈ যাওঁতে আজি ক্লাছ টেনৰ বিকীয়ে প্ৰপ’জ কৰিছিল…। নন্দিনীয়ে বোলে চেণ্ডেল এপাত খুলিবলৈ ধৰোতে সি দৌৰি পলাওঁতে পৰিল । OMG..সেইটো ‘চিন’ দেখা হয় কি মজা লাগিল হয় । হা…হা…..হা ।
ঐ তোমালোক কিজনী ৰুমত সোমাই কি জমাই আছা…খোৱাহি আহাঁ..দেৰি হ’ল বুলি মায়ে চিঞৰাত খুক খুকাই হাহিঁ গোটেই কেইজনী ৰুমৰ পৰা ওলাই গ’লো…।
ভাল লাগিল সময় খিনি । সিহঁত যোৱাৰ পাছত গিফ্ট বোৰ খুলিলো । মায়ে মোক এটা পেন, মাৰ প্ৰিয় লেখক হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন কিতাপ…আৰু জন্মদিনৰ শুভেচ্ছা জনাই একলম লিখি মোকো সদায় কিবা অলপ লিখিবলৈ এখন ডায়েৰী দিছে । আচৰিত কথা …তেওঁ দিয়া হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন কিতাপৰ নামো..এদিনৰ ডায়েৰী । মই কিতাপখনৰ নামটোৱে আকৰ্ষণ কৰাত ওপৰে ওপৰে মাজৰ পৃষ্ঠা কেইটামানত চকু ফুৰাই গম পালো…কিতাপখন দুজন বয়োজ্যেষ্ঠ মানুহৰ কথোপকথন যেন লাগিলেও হোমেন বৰগোহাঞি ডাঙৰীয়াৰ আত্মকথাৰ নিচিনা…। মায়েনো মোক কিয় পঢ়িবলৈ দিলে….এজনী চৌধ্য বছৰীয়া আধুনিক কিশোৰীয়ে পঢ়ি ভাল পাব লগীয়া কিতাপ যেন নালাগে দেখোন সেইখন । কিন্তু জন্মদিনৰ দিনা ডায়েৰী এখনৰ সৈতে হোমেন বৰগোহাঞিৰ নিচিনা এজন প্ৰখ্যাত লেখকৰ এদিনৰ ডায়েৰী কিতাপখন নো মায়ে মোক এনেই দিছেনে…..। কিতাপখন সেই মুহূৰ্ত্তত পঢ়িবলৈ ধৈৰ্য্যও নাছিল । যোৱা ৰাতি ভালকৈ নোশোৱাৰ বাবে টোপনিও ধৰিছিল চিলমিলকৈ । মেলা কিতাপখন টেবুলতে থৈ ডায়েৰীখনত কি নো লিখিম ভাবি থাকোতে কোঠাটোত চলি থকা চিলিং ফেনখনৰ বতাহত কিতাপখনৰ পাত বোৰ উৰি আছিল । হঠাৎ কিতাপখনৰ তৃতীয় পৃষ্ঠাৰ এটা পেৰেগ্ৰাফত চকু পৰিল….. ‘দিনটোত কি কি বেয়া চিন্তা মোৰ মনলৈ আহিছিল ? ’ গোগ্ৰাসে পঢ়িলো কথাখিনি..। একেটা কথা ভাবি মোৰো কাণ মুৰ গৰম হৈ আহিল …..হয়তো…মোৰো কথাবোৰ দেখোন তেনেকুৱাই.. আজি জন্মদিন আছিল কাৰণে বেলেগ কথা চিন্তা কৰিবলৈ আহৰি পোৱা নাছিলো যদিও আনদিন বোৰত দেখোন মইও আনে বেয়া বুলিব পৰা কিছুমান লাজ লগা কথা মাজে মাজে ভাবি থাকো । সেইবোৰ ডায়েৰীত লিখি থোৱাটো দূৰৈৰে কথা, দ্বিতীয়বাৰ ভাবিলৈকে লাজ লাগে কেতিয়াবা । আৰু সেইবোৰৰ বেছিভাগেই মন আৰু শৰীৰত এক ৰহস্যময় গোপনীয় অনুভূতিৰ সৃষ্টিকাৰী .. ।
চৰম উৎসুকতাৰে “এদিনৰ ডায়েৰী”ৰ পাছৰ কথাখিনি পঢ়ি কিয় জানো সামান্য হতাশ হ’লো । কাৰণ কিতাপখনৰ সেই চৰিত্ৰটোৱে নিজে ভবা বেয়া কথাখিনিৰ সন্মুখীন হ’বলৈ লাজ বা সংকোচ কৰি প্ৰথম দিনাই ডায়েৰী লিখাৰ চিন্তা বিসৰ্জন দিলে । কিয় ? তাতকৈ তেওঁ সেইবোৰ চিন্তা কৰাৰ পৰা বিৰত থাকিব লাগে তাৰ উপায় দিব পাৰিলেহেঁতেন । অৱশ্যে কথাখিনি পঢ়ি এটা কথা গম পালো যে কেৱল ময়েই তেনেকুৱা কথা চিন্তা নকৰো । হয় …কথাবোৰ লাজ লগা বা গোপনীয় । তৃপ্তিদায়ক যদিও একেসময়তে মনত এক অপৰাধবোধৰো সৃষ্টি কৰে । কিন্তু মইতো বেয়া ছোৱালী নহয় বা আজিলৈকে তেনেকুৱা বেয়া কাম কৰি পোৱা নাই ।
তেনেকুৱা কথাবোৰ চিন্তা কৰাতো পাপ যদি মনলৈ কিয় আহে ! সেইবোৰ কথা ভাবি মই বহুত বহুমূলীয়া সময় খৰচ কৰিছো । অথচ সেইবোৰৰ পৰা মোৰ একো লাভ হোৱা নাই বৰঞ্চ মোৰ সময় নষ্ট হোৱাৰ লগতে পঢ়াৰো ক্ষতি হয় । এনেবোৰ চিন্তা কৰা বেয়াই যদি তাৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পোৱাৰ উপায় বিচাৰিব লাগিব । কিন্তু মইতো সেইবোৰ চিন্তা কৰো বুলি নকৰো । নিজে নিজেই দেখোন মনলৈ আহে । মনটোক কেনেকৈ বাধা দি ৰাখিম !
অলপ আগলৈকে সোনকালে শুম বুলি ভাবিছিলো যদিও ইতিমধ্যে টোপনি পলাই ফাট মাৰিছিল । হঠাৎ এটা কথা মনলৈ আহিল…আজিৰ দিনটোত তেনেকুৱা একো অলাগতীয়াল কথা কিয় মনটোৱে ভবা নাছিল ? …জন্মদিন বুলিতো মই বেয়া কথা নভবাকৈ থাকিম বুলি ৰাতিপুৱাতে শপত খাই লোৱা নাছিলো । দিনটো ইটো সিটো কামত লাগি থাকি সন্ধ্যাৰ পৰা আলহী আৰু বাৰ্থ ডে’ চেলিব্ৰেচনত ব্যস্ত থাকোতে মনটোৱে অদৰকাৰী চিন্তা কৰিবলৈ আহৰিয়েই নাপালে । পৰীক্ষাৰ সময়তো এনেকুৱা অদৰকাৰী চিন্তা কৰিবলৈ সময় নাপাওঁ । তাৰমানে ব্যস্ত হৈ থাকিলে মনটোৱে বেয়া কথা ভাবিবলৈ আসৈ বা সময় নাপায় । মনে মনে মোৰ ভিতৰৰ মইজনীক ক’লো… “মন ..তোক চেলেঞ্জ কৰিছো… আজিৰ পৰা মই তোৰ মতে নচলো..মই তোক চলাম ।শিলৰ খুটাৰে বান্ধি ল’ম তোক” । পঢ়িবলৈ মন নগ’লে মাহঁতক দেখুৱাবলৈ এনেই পঢ়া টেবুলতো বহি নাথাকো । তাতকৈ বাহিৰা কিতাপ পঢ়িম বা গান শুনিম । ছবি আঁকিম । খোজ কাঢ়িবলৈ যাম । লাগিলে চিনেমাই চাম । মুঠতে নিজকে ব্যস্ত ৰাখিম । তথাপিতো এনেই পঢ়া টেবুলত বহি বা অসময়ত বিচনাত শুই আজে বাজে কথাবোৰ ভাবি নাথাকো ।
ধন্যবাদ..হোমেন বৰগোহাঞি ডাঙৰীয়া..ধন্যবাদ মা..বুলি মনতে ভাবি ‘এদিনৰ ডায়েৰী’ খন পাছত পঢ়িম বুলি জপাই থ’লো যদিও মাই মৰমৰে উপহাৰ দিয়া ডায়েৰীখনত প্ৰথম দিনাই একো নিলিখাকৈ এৰিবলৈ বেয়া লাগিছিল । আজিতো অন্ততঃ মই একো বেয়া কথা ভবা নাই…তেন্তে কি সঁচা আৰু ভাল কথা লিখোনো ? অলপ সময় ভাবি লিখিলো… “মা..তোমাক মই বিৰাট ভাল পাওঁ” । কিবা এটা ভাবি তলৰ শাৰীত আকৌ লিখিলো…… “ মই দেউতাকো ভাল পাওঁ” ।

 

(বিনা অনুমতিত হোমেন বৰগোহাঞি চাৰৰ ‘এদিনৰ ডায়েৰী’ৰ কথা উল্লেখ কৰাৰ বাবে ক্ষমা বিচাৰিলো ) — দীপাঙ্ক বৰা (৯৪৩৫১৮০৫০৪)


 

ফচঙৰ শনিৰ দশা

ফচঙৰ শনিৰ দশা

কিচিম কিচিম ভাৱনাই অ’
ধৰেনো হেঁচা মাৰি
তেতিয়া মই বিচনাত পৰোঁ…
এঙামুৰি এটা দি ফচঙে ইফালে সিফালে চালে । হয় সি ভবাৰ দৰেই সৰুপোনাৰ কোঠাতেই গানটো বাজিছে । ফচঙে আকৌ এবাৰ কানপাতিলে
কিচিম কিচিম ভাৱনাই অ’
ধৰেনো হেঁচা মাৰি…
আয়ৈ দেহী গায়কজনৰো চাগৈ তাৰ দৰেই দুখে কুলাই পাচিয়ে নধৰা হৈছে ! এইহেন ধুনীয়া বতৰতো কিচিম কিচিম গোন্ধ আৰু চিন্তা কিছুমানে ফচঙৰ টোপনি কাঢ়ি নিছিল । সেইবাবেই এইসময়ত এই গানটো তাৰ নিজৰ লগত মিলি যোৱা যেন লাগিল । সি গোন্ধ আৰু চিন্তাবোৰ আঁতৰাই গানটোত মন দিবলৈ চেষ্টা কৰিলে । নাই নোৱাৰিলে । খোৱা টেবুলৰ পৰা উৰি অহা মলমলীয়া মাছৰ গোন্ধটোৱে তাক একোতে মন বহাবলৈ নিদিলে । আনকালে হোৱা হ’লে সি ইমানপৰে গৈ নেজ ডাল পোন কৰি টেবুলৰ তলত সকলোৰে ভৰিত গা ঘঁহাই মেও মেও কৰি থাকিলহেঁতেন । কিন্তু আজিৰ কথা বেলেগ । আজি যদি টেবুলৰ তলত মেও মেও কৰিবলৈ যায় গচকত পেটু ওলাবলৈও আছে । সেই ভয়তে ফচং সেইমুৱা হোৱা নাই ।

18726390-Funny-cat-and-fish-Vector-illustration--Stock-Vector-cat
আচলতে ফচঙৰ শনিৰদশা চলিছে । বগীবুঢ়ীয়েও অলপতে ফচঙক সঁকিয়াই দিছে –বোলো বোপা ভালে ভালে থাকিবি দেই । তোৰ বাবে আমি ডেউকা ভাঙিব নোৱাৰোঁ ।
বুঢ়ীয়ে অৱশ্যে ঠিকেই কৈছে । অলপতে ফচঙৰ গালৈ বুলি শনিয়ে নিক্ষেপ কৰা টাঙোন এডালে বুঢ়ীৰ সৰু বোৱাৰীয়েকক আঘাত কৰি লেঙেৰা কৰি থৈছে । সেই তেতিয়াৰে পৰা শনিৰ দশাতকৈ ফচঙৰ সংগহে সকলোৰে বাবে বিপদজনক বুলি গণ্য কৰা হৈছে । কোনে জানে কেতিয়া ফচঙৰ গাত শনি লম্ভে !!
এই শনিৰদশা আৰম্ভ হৈছিল এমাহ মানৰ আগত । সেইদিনা যিদিনা ফচঙৰ সকলোতকৈ প্ৰিয় সৰু আইদেউ ঘৰলৈ আহিছিল । আৰু লগত লৈ আহিছিল আইদেউৰ থুনুক-থানাককৈ মাত ফুটা কনমানীটো । এইগৰাকী সৰু আইদেৱেই বিয়াৰ আগলৈকে ফচঙক আতোলতোলকৈ ৰাখিছিল । আৰু ফচঙেও অনবৰতে সৰু আইদেউক পাছে পাছে ঘুৰি ফুৰিছিল । গতিকে সৰু আইদেউ ঘৰলৈ অহা দেখি ফচঙৰ বিৰাট আনন্দ লাগিছিল । কিন্তু ফচঙৰ সেই আনন্দ চেঁচা পৰিবলৈ বেছি সময় নালাগিল । সৰু আইদেউৰ কোলাৰ নামি আহি কনমানীটোৱে যেতিয়া তাৰ নেজডালত গচকি দিলেহি তেতিয়াই সি অনুমান কৰিলে আগন্তুক দিনকেইটা যে তাৰ ভালে কুশলে নাযাব । হওঁতে কনমানীটোৰ ভাল নাম এটা আছে কিন্তু তাৰ কৰ্ম কাণ্ডই ফচংহঁতৰ সমাজত শনি নামেৰেহে কুখ্যাত কৰি তুলিলে ।
-জেতুকী তোৰ কলাফুলত সেই চাট কোনে মাৰিলে ?
-শনি !
-বগী বুঢ়ী ,পুৱাই কিয় ইমান টেঁটু ফালিছিলি ?
-এহ কিনো কবি আৰু, শনিয়ে সৰু বোৱাৰীজনীয়ে পাৰি থোৱা কণীকেইটা গচকি পেলালেহি । তাকে গালি দি আছিলোঁ ।
মুঠতে শনিয়ে সকলোৰে জীৱন খেলিমেলি কৰি পেলাইছিল । আৰু এই ক্ষেত্ৰত সকলোতকৈ বেছি দুৰ্গতি হৈছিল ফচঙৰ । ফচঙে ভাত খাবলৈ ল’ব শনিয়ে আহি তাক নেজত ধৰি চোঁচৰাই লৈ ফুৰিব । ফচং শুবলৈ ল’ব ক’ৰবাৰ পৰা ওফাৰ-উফৰিকৈ আহি শনি গাতে পৰি দিবহি । সৰু আইদেউৰ ল’ৰাৰ বাবে ওলোটাই আঁচোৰ এটাও মাৰিব নোৱাৰি আৰু সেই সুবিধাতে শনিয়ে ফচঙৰ জীৱন তচ-নচ কৰি পেলালে ।
-আস নোৱাৰি বুজিছ পাখৰু এনেকৈ আৰু নোৱাৰি । ইয়াৰ কিবা এটা গতি লগাবই লাগিব ।
ফচঙে কাষতে শুই থকা পখৰালৈ চাই ক’লে ।
-কিহৰ গতি লগোৱাৰ কথা কৈছে অ’ । অকনমানী ল’ৰা । তাতে আলহী । দুদিনমান থাকি গুচি যাব । অলপ সহি থাকচোন ।
পখৰাৰ কথা শুনি ফচঙৰ খং উঠি গ’ল ।
-কি সহ্য কৰা কথা কৈছে ! যোৱা এমাহ ধৰি মই তাৰ অতপালি সহি আছোঁ । সৰু আইদেউ পুতেক বুলি কামোৰা এটাও মৰা নাই । আনকি কেনেবাকৈ ভুলতে নখ লাগে বুলি মাজে মাজে নখৰ ধাৰবোৰ শিলত ঘঁহি নাইকিয়া কৰিছোঁ । আৰু কিমান কৰিম ক ? আজি সিহঁতি মাছে ভাত খাই আছে আৰু মই সেই শনিটোৰ ভয়ত বাহিৰত বহি আছোঁ । এটা বোন্দাৰ বাবে ইয়াতকৈ আৰু দুখৰ কথা কিবা হ’ব পাৰেনে ?
শেষৰ ফালে ফচঙৰ মাতষাৰ থোকা-থুকিকৈ ওলাল ।
-তই যি কৰিব খুজিছ কৰি থাক । কিন্তু কনমানীটোৰ যাতে একো অনিষ্ট নহয় সেইটো মন কৰিবি ।
এইবাৰ ফচঙে একো নকলে মাথো ডাঢ়িকেইডাল পকাই পকাই হাঁহি এটা মাৰি ভোৰভোৰালে-মইটো ভাবিয়েই থৈছোঁ ,মাত্ৰ শনিয়ে জালত ভৰি থলেই হ’ল !
এইফালে গৃহস্থ ভাত খাই উঠিল সেইফালে ফচং নিজৰ পৰিকল্পনাত লাগি গ’ল । সি প্ৰথমেই সৰুপোনাৰ কোঠাৰ বিচনাখনৰ ওচৰলৈ গ’ল । বিচনাখনৰ উচ্চতা চাই তাৰ মন ভাল লাগি গ’ল । ঠিক ইমানখিনি উচ্চতাই তাক দৰকাৰ । যাতে সাপো মৰে লাঠিও নাভাগে । ফচঙৰ পৰিকল্পনাৰ মতে সি শনিৰ আগত অলপ সময় ইফাল-সিফাল কৰি দেখুৱাব আৰু তাক দেখি শনিয়ে খেদি আহিব । শনিয়ে খেদাৰ লগে লগে ফচং আহি সৰুপোনাৰ বিচনাত উঠিবহি । পাছে পাছে শনিটো আহিবই । সি যেতিয়া বিচনাত উঠিব তেতিয়াই ফচঙে আচল অস্ত্ৰ পাত ব্যৱহাৰ কৰিব । ফচং আহি বিচনাৰ একেবাৰে কাষত ৰৈ দিব । আৰু শনিয়ে তাক ভুকু মাৰিবলৈ ল’লেই সি মাটিলৈ জাঁপ মাৰি দিব । লগে লগে ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰি শনিও বিচনাৰ পৰা লুটি খাই পৰিব । সৰু পোনাৰ বিচনাখন ইমান বেছি ওখ নহয় যে লুটি খাই পৰি শনিয়ে বেছিকৈ দুখ পাব । কিন্তু ইমান চাপৰো নহয় যে শনিয়ে ভয় নাখাব । বচ,ফচঙৰ প্ৰতিশোধ লোৱাও হৈ যাব লগতে শনিয়েও ফচঙক অত্যাচাৰ কৰাটো যে ভাল কাম নহয় সেইটো গম পাই যাব ।
ভবা মতেই কাম । ফচং গৈ কটাৰীৰে দুৱাৰডলি কাটি থকা শনিৰ আগত অহা-যোৱা কৰিলেগৈ । শনিয়ে হাতত কটাৰীখন লৈয়ে খেদা মাৰি আহিল । কটাৰীখন দেখি একমুহূৰ্তৰ বাবে ফচঙে পৰিকল্পনাটো বাদ দিওঁ বুলি ভাবিছিল যদিও পাছত যি হয় দেখা যাব বুলি বিচনাত উঠিলগৈ । শনিয়ে কেইবাৰো চেষ্টা কৰি বিচনাত উঠিল । ফচং বিচনাৰ কাষলৈ গ’ল । শনিও । শনিয়ে কটাৰীখন জোকাৰি ফচঙৰ গাত মাৰো বুলি লওঁতেই ফচঙে জাপ মাৰি দিলে । ফচঙে ভবাৰ দৰেই ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰি শনি লুটি খাই পৰিল । লগে লগে এটা টেঁটুফলা চিঞৰে শুই থকা বগীবুঢ়ীকো জগাই দিলে ।
মিয়াওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওও
চিঞৰটোৰ লগে লগে ঘৰ সদস্যসকলৰ দুপদুপকৈ লৰাৰ শব্দ শুনা গ’ল । পখৰাই কি হৈছেনোঁ বুলি জুমি চাওঁতেই তাৰ চকুৰ আগদি বায়ু বেগেৰে ফচং ওলাই গ’ল । আৰু সেই একে বেগেৰে অহা ফৰ্মুঠি এটাই পখৰাক লুটি খোৱাই পেলাই দিলে । তাৰপাছত বহু সময়লৈকে ঘৰখনত হুলস্থুল হৈ থাকিল যদিও ফচঙক হ’লে কোনেও বিচাৰি নাপালে ।
পিছদিনাখন ফচঙক দেখা গ’ল । ঘৰ মূধচত বহি সি মাথো ভাবি আছিল তাৰ লগতে কিয় এনেবোৰ হয় । গোটেই ঘৰখনেই আজি তাৰ শত্ৰু হৈ পৰিছে । সকলোৱে মাথো তাক গালি পাৰিছে । সৰু আইদেৱেটো কৈ দিছে হয় ফচং এইখন ঘৰত থাকিব নহয় তেওঁ । আস ! সৰু আইদেৱে এনেকৈ ক’ব পাৰেনে ? আৰু তাৰ লগ-বন্ধুবোৰে…সৌটো পখৰা তলত ৰৈ আছে । ফচং নামি গলেই কামুৰিম বুলি । ফচঙৰ গালৈ কোনোবাই মৰা ফৰ্মুঠি এডালে পখৰাৰ আঁঠুৰ জোৰা লৰাই দিলে । সেইবাবে পখৰাই এই ৰূপ ধাৰণ কৰিছে । কিন্তু সি জানো কৰোঁ বুলি কৰিছিল । তাৰ অংকৰ মতেতো সকলো ঠিকেই আছিল । সকলোবোৰ সি ভবামতেই হৈ গৈ আছিল । মাত্ৰ লুটি খাই পৰোতে গণ্ডগোলটো লাগিল । ফচঙে জাঁপ মাৰি লৰ দিবলৈ নাপালেই শনি গৈ তাৰ ওপৰতে পৰিল । গাহৰি হেন শনিটো গাত পৰোঁতে তাৰ কঁকালটোৱে বিহু দেখি গ’ল । লগতে কটাৰীখন কাণৰ কাষেদি পাৰহৈ যোৱা যেন অনুভৱ কৰি সি চিঞৰ মাৰি উঠিছিল । তাৰ চিঞৰ শুনি শনিয়েও ভয় খাই চিঞৰি দিলে । ফলত ঘৰৰ মানুহবোৰে সি শনিক কামোৰা বুলি ভাবি যিটোহে খেদা দিলে এমাইল মান বাট দৌৰিহে সি নিজলৈ উভতি চাইছিল । নিজলৈ চায়েই ফচং কান্দোনত ঢলি পৰিছিল । বিষ আৰু শোকে তাক খুন্দা মাৰি ধৰিছিল । তেতিয়াৰে পৰা সি কান্দিয়েই আছে । লগৰ বোন্দাবোৰে বাৰু তাক কি বুলি ক’ব ! ফচঙে হাতোৰাখনে তাৰ কাণখন চুই চালে । শনিৰ কটাৰীৰ আঘাতত আধা কাট খোৱা কাণখনত তেতিয়াও অলপ অলপ তেজ বিৰিঙি আছিল । উহ উহ উহ ! লগৰবোৰে তাক কাণকটা ফচং বুলি ক’ব । ইয়াতকৈ আৰু লাজৰ কথা কিবা হ’ব পাৰে নে !!!
মিয়াওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওও

===========================================

মাধুৰিমা ঘৰফলীয়া