জী‌ৱনৰ অৰ্থ

জী‌ৱনৰ অৰ্থ

॥॥ বালি- শিলগুটিৰ সাধু ॥॥

কলেজৰ শ্ৰেণীকোঠাটোলে প্ৰফেচাৰ সোমাই আহিল, হাতত এটা ডাঙৰ মোনা। তেও ধীৰে সুস্থিৰে এটা এটাকৈ মোনাৰ পৰা অদ্ভূত বস্তু কিছুমান উলিয়াই টেবুলৰ ওপৰত ৰাখিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। প্ৰথমতে উলিয়ালে এটা ডাঙৰ আইনাৰ বৈয়াম। তাৰ পাছত কিছুমান ডাঙৰ ডাঙৰ শিলগুটিত উলিয়াই তেও বৈয়ামটোত ভৰাবলৈ লাগিল। শিলগুটি আৰু নোজোৰা হোৱাত তেও ছাত্ৰসকলক সুধিলে

– বৈয়ামটো ভৰ্তি হ’লনে?
– হ’ল চাৰ।
এইবাৰ তেও আৰু কিছুমান সৰু সৰু শিলগুটি বৈয়ামটোত ভৰাবলৈ লাগিল। ডাঙৰ শিলগুটিবোৰৰ মাজে মাজে আৰু বহুত সৰু শিলগুটি সোমাল। তেও বৈয়ামটো জোকাৰি জোকাৰি যিমান পাৰে সৰু শিলগুটি সুমুৱালে।
-এইবাৰ হ’ল নে?
– ভৰ্তি হৈ গ’ল চাৰ।
ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক অলপ ৰবলৈ কৈ তেও এইবাৰ মোনাৰ পৰা বালি এগাল উলিয়ালে, আৰু বৈয়ামটোত অলপ অলপকৈ বালি দি তেও জোকাৰিবলৈ ধৰিলে। ডাঙৰ আৰু সৰু শিলগুটিৰ মাজে মাজে বহুখিনি বালি সোমাল।বৈয়ামৰ একেবাৰে মুখলৈকে বালি ভৰাই তেও হাতেৰে হেঁচি সমান কৰি দিলে। নিশ্চিত কৰিলে যাতে তাত আৰু একো নোসোমাই!
– এতিয়া একা।
– হয় চাৰ, এইবাৰহে পুৰা ভৰ্তি হ’ল আৰু একো সুমুৱাব নোৱাৰি।

এইবাৰ প্ৰফেচাৰে মোনাৰ পৰা কোল্ড ড্ৰিংকছৰ বটল এটা উলিয়ালে, আৰু লাহে লাহে বৈয়ামত বাকী দিলে। শুকান বালিয়ে গোটেই বটল কোল্ড ড্ৰিংকছ শুহি ল’লে।

ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকল প্ৰফেচাৰৰ ব্যাখ্যা শুনিবলৈ উৎসুক হৈ পৰিল, তেওলোকক অলপ সময় নিজে চিন্তা কৰিবলৈ এৰি দি প্ৰফেচাৰে এটা নাটকীয় বিৰতি ল’লে; আৰু তাৰ পাছত আৰম্ভ কৰিলেmeaning

– এই গোটেই প্ৰক্ৰিয়াটো মই ওলোটাকৈ কৰিব পাৰিম নে? কোল্ড ড্ৰিংকছ বাৰু বাদ দিয়া, বাকী খিনি, মানে বালি প্ৰথমতে আৰু ডাঙৰ শিলবোৰ শেষত।
নোৱাৰি চাৰ, প্ৰথমতেই বালি ভৰাই দিলে তাত আৰু একো নোসোমায়।
প্ৰফেচাৰৰ মুখত জান নেজান হাঁহিৰ ৰেখা, তেও ভৱামতেই কথাবোৰ আগবাঢ়িছে।

– মই এতিয়া তোমালোকক কম, এই বালি আৰু শিলবোৰ আচলতে কি? এইযে বালিবোৰ, সেইবোৰ হ’ল আমাৰ জীৱনৰ সৰু সুৰা প্ৰয়োজনবোৰ, যেনে ভাল মাছেৰে এসাজ ভাত, নতুন ডিজাইনৰ চোলা এটা, বন্ধুৱান্ধৱৰ সৈতে পিকনিক এটা, এটা আমোদ ভ্ৰমণ, ইত্যাদি। আৰু এই সৰু সৰু শিলগুটিবোৰ হ’ল তোমালোকৰ পঢ়া-শুনা কেৰিয়াৰ, অন্ন- বস্ত্ৰ-বাসস্থানৰ চিকিউৰিটি, কাৰো বোজা হৈ জীয়াই থাকিব নলগা অৱস্থা এটা, এইবোৰ কথা। প্ৰয়োজন দুইটাৰে আছে, বালিৰো, সৰু শিলগুটিৰো। সৰু সৰু আনন্দইহে জীৱন সুখৰ কৰি তোলে। কিন্তু তোমালোকে যদি জীৱনৰূপী বৈয়ামটো প্ৰথমতেই বালিৰে ভৰাই দিয়া, তেনে তাত সৰু শিলগুটিৰ বাবে ঠায়েই নাইকীয়া হব।

– বুজিলো চাৰ, প্ৰায়ৰিটি মতে কাম কৰিব লাগিব। কিন্তু চাৰ এই ডাঙৰ শিলগুটি বোৰে কি বুজায়?

– সেইটোৱেই সকলোতকৈ ডাঙৰ প্ৰশ্ন। সেইবোৰ হ’ল তুমি মানুহ হিচাপে জন্ম লোৱাৰ কাৰণ- your very reason of being. মনত ৰাখিবা আমি সকলোৱেই এক বিশেষ উদ্দেশ্য আৰু প্ৰতিভা লৈ জন্ম গ্ৰহণ কৰিছো, আৰু পৃথিৱীখনে আমাৰ পৰা কিবা আশা কৰে, সেইটো আমাৰ জীৱনৰ মূল দ্বায়িত্ব। বালি আৰু সৰু শিলৰ কথা আমি সকলোৱেই উপলব্ধি কৰো, আৰু সেইমতে আহোপুৰুষাৰ্থও কৰো, সফলো হও। কিন্তু সেই সফলতাই পৃথিৱীখনক একো দি যাব নোৱাৰে। মই জন্ম হ’লো, পঢ়ি শুনি কিবা কাম কৰিলো, উপাৰ্জন কৰিলো, ঘৰ এটা সাজিলো, গাড়ী কিনিলো, আনন্দ কৰিলো, আৰু এদিন মৰি থাকিলো। কিন্তু এইটো জীৱনৰ পৰা পৃথিৱীখনে কি পালে? মই জন্ম নোহোৱা হ’লে পৃথিৱীখনৰ কি লোকচান হ’ল হেতেন? মোৰ জীৱনৰ শেষ তহবিলত প্ৰকাণ্ড শূন্য এটাৰ বাদে কি বাকী থাকিল?

তোমালোকে নিশ্চয় মন কৰিলা, এই ডাঙৰ শিলগুটিৰেই আমি জীৱনটো প্ৰথমতে ভৰাব লাগে। সদায় কিবা এনে কাম কৰিব লাগে যাতে আমি এই পৃথিৱীখন এৰি থৈ যোৱাৰ পাছত কিবা হ’লেও অকণমান যোগাত্মক শক্তি থাকি যায়, যাৰ পৰা সকলোৰে উপকাৰ হয়, আৰু মানুহেও আমাক মনত ৰাখে। সেইটো কৰিব পৰা ক্ষমতা আমাৰ সকলোৰে আছে, কিন্তু আমি সদায় এই ডাঙৰ শিলগুটি বিলাকক উপেক্ষা কৰো।

এই ক্ৰমত সজাব পাৰিলেহে আমাৰ জীৱনটো সফল হব। বহু মানুহ দেখিবা তুমি, জীৱনটো কেৱল বালিৰেই ভৰা, কাৰোবাৰ লগতে দুই এটা সৰু শিলগুটি। কিন্তু ডাঙৰ শিলগুটিৰে জীৱনটো প্ৰথমতে পৰিপূৰ্ণ কৰা লোক কমেই দেখিবা, কিন্তু তাৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে তেওলোকে নিজৰ জীৱনৰ বালি আৰু সৰু শিলগুটি ভৰাবই নোৱাৰিব।

শ্ৰেণীকোঠাত কিছুসময় নীৰৱতা। হঠাতে এজনে প্ৰশ্ন কৰিলে-

-চাৰ, আপুনি যে কোল্ড ড্ৰিংকছ ঢালিলে, তাৰ তাৎপৰ্য কি?
প্ৰফেচাৰে এইবাৰ খোলাকৈয়ে হাঁহিলে

– মই বালি শিলেৰে বৈয়ামটো পুৰা ভৰ্তি কৰাৰ পাছতো কোল্ড ড্ৰিংকছখিনি তাত সোমাই গ’ল। কোল্ড ড্ৰিংকছখিনিয়ে ফুৰ্তি বুজাইছে। তোমাৰ জীৱনটো যিমানেই ব্যস্ততাৰে ভৰপুৰ নহওক কিয়, তাত সদায় অলপমান ফুৰ্তি আনন্দৰ কাৰণে ঠাই থাকেই।

========================

জীৱনৰ প্ৰকৃত অৰ্থ উপলব্ধি কৰিবলৈ এই কাহিনীটোৱে শিশুসকলক নিশ্চয় অনুপ্ৰাণিত কৰিব।

(কাহিনীৰ সংস্থাপন :- অভিজিত কলিতাৰ )

“দুই ভাই” মণিপুৰী লোকসাধু

“দুই ভাই” মণিপুৰী লোকসাধু

সংগ্ৰহ আৰু অনুবাদ: মিতালী বৰ্মন

বহুদিনৰ আগৰ কথা, এটা মেকুৰী আৰু এটা বাঘ একেখন ঘৰতে দুই ভাই হৈ জন্ম লৈছিল। মেকুৰীটো অলপ দুৰ্বল আছিল বাবে সি সদায় ঘৰতে থাকিছিল আৰু প্ৰায়ে ঘৰুৱা কাম-বনবোৰ কৰিছিল। আনফালে আকৌ বাঘটোৱে সদায় বাহিৰলৈ গৈ পৰিয়ালটোৰ বাবে চিকাৰ কৰি খাদ্য যোগাৰ কৰি আনিছিল।

মেকুৰীটোৱে সদায় ঘৰটো চাফ-চিকুণ কৰি থয়; কিন্তু তাৰ ককায়েকে চিকাৰৰtiger_moinamel-com পৰা আহি সদায় চাফা ঘৰটো লেতেৰা কৰি পেলায়। এই কথাটোত মেকুৰীটোৱে মনত দুখ পাই ককায়েকক জনাইছিল যদিও বাঘটোৱে তাৰ কথাত অকণো গুৰুত্ব নিদিছিল।

সিহঁতে এটা বৰ আৰামদায়ক গুহাত বাস কৰিছিল। বতাহেই আহক বা ধুমুহা, সেই গুহাটোক কিন্তু কোনেও লৰচৰ কৰিব নোৱাৰিছিল। তাত মাত্ৰ জুইহে নাছিল। জুই কেৱল মানুহৰ ঘৰতহে পোৱা যায়। কিন্তু কোনোবা মানুহৰ ঘৰলৈ গৈ জুই একুৰা খুজি অনাটো নিশ্চয় কোনো বুদ্ধিমানৰ কাম নাছিল। তথাপি শেষত বাঘটোৱে মানুহৰ ঘৰলৈ গৈ জুই একুৰা খুজি আনিবলৈ মন বান্ধিলে।

মেকুৰীটোৱে ককায়েকক ক’লে, “ককাইদেউ, তোমাৰ শৰিৰীক অৱয়বটো ডাঙৰ বাবে মানুহে তোমাক তৎক্ষণাত দেখা পাব আৰু সিহঁতে যদি তোমাক আক্ৰমণ কৰে বুলি ভাবে তেন্তে তুমি সিহঁতৰ বাবে সহজ লক্ষ্য হৈ পৰিবা। মই দেখাত সৰু, গতিকে অনুগ্ৰহ কৰি মোক যাবলৈ অনুমতি দিয়া।” এই কথাটোৱে বাঘটোৰ আত্মাভিমানত আঘাত কৰিলে যদিও সি মান্তি হ’ল।

এইদৰে কোনোবা এদিন মেকুৰীটো হাবিৰ পৰা বাহিৰলৈ ওলাই আহিল আৰু কোনোবা এঘৰত জুই একুৰা চুৰ কৰিবলৈ সোমাল। ঘৰটোত সোমোৱাৰ লগে লগে সি পাগঘৰত থৈ দিয়া তৃপ্তিদায়ক আঞ্জাৰ সুগন্ধ পালে। সি জুইত ৰন্ধা খাদ্যৰ জুতি লৈ চাবলৈ বিচাৰিলে আৰু খাওঁতে খাওঁতে মানুহঘৰে থৈ দিয়া আধা খাদ্য সি খাই পেলালে। তাৰপাছত মুখত একুৰা জুই লৈ সি সেই ঠাই পৰিত্যাগ কৰিলে।

ঘৰলৈ ‌উভতি গৈয়ো তাৰ সেই ৰন্ধা খাদ্যৰ সোৱাদলৈ মনত পৰি থাকিল। হঠাৎ জুইকুৰা নুমাই থাকিল।

সেইবাবে সি আকৌ সেই মানুহ ঘৰলৈ ঘূৰি আহিল আৰু তেতিয়া আধা খাই এৰা খাদ্যখিনিও খাই শেষ কৰিলে। তাৰপাছত সি ভাবিবলৈ ধৰিলে, “মোৰ ওপৰত চাগৈ ককাইদেউৰ ভীষণ খং উঠিছে! গতিকে মই হাবিলৈ আৰু ঘূৰি নাযাওঁ, বৰং ইয়াতে থাকিম আৰু আজিৰ পৰা সদায় জুতিলগা খাদ্য খাম।”

যেতিয়া মানুহবোৰ ঘৰলৈ উভতি আহিল তেতিয়া মেকুৰীটোৱে মানুহবোৰক ক’বলৈ ধৰিলে, “হে মানৱ, তোমালোক সকলো প্ৰাণীতকৈ শ্ৰেষ্ঠ, বুদ্ধিমান। কিন্তু নিগনিবোৰে তোমালোকে সংৰক্ষণ কৰি থোৱা খাদ্যবোৰ খায় আৰু খেতি পথাৰ আৰু পথাৰত ৰোৱা বীজবোৰ ধ্বংস কৰি পেলায়। মোক তোমালোকৰ ঘৰত থাকিবলৈ দিয়া। মই নিগনিবোৰ মাৰি খাই পেলাম আৰু মই ওচৰে-পাজৰে থাকিলে সিহঁতে আকৌ কেতিয়াও তোমালোকৰ ঘৰত সোমাবলৈ সাহ নকৰিব।”

মানুহবোৰ মেকুৰীটোৰ প্ৰস্তাৱত সন্মত হ’ল। মেকুৰীটোৱেও নিজৰ খোৱা-বোৱাৰ অভ্যাস আৰু বনৰীয়া প্ৰকৃতি এৰিবলৈ যৎপৰোনাস্তি চেষ্টা কৰিলে। যদিও প্ৰথমতে এয়া কঠিন আছিল সময়ৰ লগে লগে সি তাৰ বনৰীয়া প্ৰকৃতি এৰিবলৈ সক্ষম হ’ল আৰু সম্পূৰ্ণৰূপে ঘৰচীয়া জীৱলৈ পৰিণত হ’ল।

বাঘটোৱে হাবিতে তাৰ ভায়েকলৈ বহুসময় অপেক্ষা কৰি ৰ’ল। কিন্তু সি বহুপৰ ধৰি উভতি নহা দেখি নিজৰ খাদ্যৰ যোগাৰ কৰিবলৈ চিকাৰলৈ গুচি গ’ল।
******************