আচৰিত! আচৰিত!

আচৰিত! আচৰিত!

আচৰিত! আচৰিত !
হঠাতেই কিযে হ’ল,
মাহঁতৰ মুখবোৰ
দাঢ়ি-গোঁফে ভৰি গ’ল !
দেউতাৰ তপা-তালু;
দেখি হ’ল চকু-ঘো‌পা;
মূৰত তেওঁৰো চোন
মাৰ দৰে মস্ত খোপা!

ভন্টিৰ বোকোচাত
উঠি আক’ আইতাই
কান্দি আছে ঠেহ-পাতি ;
ভাইটিয়ে নিচুকায় !

দেখি হ’লো আচৰিত ,
কিয় এনেকু‌ৱা হ’ল !
মাখিৰ পাখিত লাগি
প্লেন এখন ভাগি গ’ল!

মেকুৰী চেকুৰী গ’ল
ৰান্ধনী শালৰপৰা;
জুহালত বহি ৰ’ল
ঘোঁৰাবোৰ হৈ খোৰা!

হাতী এটা কাতি হ’ল
পৰু‌ৱাৰ লাথি খাই।
ভতু‌ৱা কুকুৰে ক’লে,
শুঁড়ডাল শুঙি চাই,
“হাতীক চাবলে মাতি
ডাক্তৰ অমুকক
বেগেতে আনিব লাগে।”
পঠিয়ালে শামুকক।

আহি গ’ল ডাক্তৰ
হাতত বেজীটো লৈ;
নৰীয়াৰ ফটা-কঁথা
আছে যদি সীবলৈ ।
টোকোনা হাতীয়ে বোলে,
“ফীজ নাই দিবলৈ ।”

সেয়ে দিলে ডাক্তৰক
জোক এডাল পিবলৈ।
গুচি গ’ল ডাক্তৰ,
ক’লে- “হ’ল বহু বেলি!”
আকাশলে’ চাই দেখো
বেলিটো উঠিছে গেলি!
গেলি গেলি ৰঙা বেলি
হ’ল এটা ফুটবল;
আবেলি খেলিম বুলি
গোটাওঁতে নিজ দল;
মায়ে আহি চিঞঁৰিলে,
“উঠ, উঠ, বেলি হ’ল। ”
(লগে লগে মোৰো জানা
সপোনটো ভাগি গ’ল!)


কবিতাটো লিখিছে – শ্ৰী গগণচন্দ্ৰ অধিকাৰীয়ে 

এই বিষয়ে আনকো জনাওক..
Share on Facebook
Facebook
0Share on Google+
Google+
0Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email
Print this page
Print

এটা মন্তব্য আছে এই বিষয়ত- “আচৰিত! আচৰিত!

এটা মন্তব্য দিয়ক

আপোনাৰ ই-মেইল আইডিটো প্ৰকাশ কৰা নহয়। * চিহ্ণ থকাকেইটা আৱশ্যকীয় তথ্য ।